Χωρίς όρους

….Ανέκαθεν θυμάμαι τη θάλασσα ως σημείο αναφοράς της προσωπικής μου γαλήνης και περισυλλογής. Οι στιγμές που έχω μοιραστεί μαζί της, κρεσέντο και των πέντε αισθήσεων. Τα μάτια μου βυθίζονται λαίμαργα στο απέραντο γαλάζιο της. Στα χείλη μου νιώθω την αρμύρα απ’ τις σταγόνες που βίαια ξεφεύγουν από τον παφλασμό των κυμάτων. Τα ρουθούνια μου μεταφέρουν την θαλασσινή αύρα στην καρδιά μου να της γλυκάνει τον πόνο. Το μυαλό μου ζαλίζεται από το τραγούδι του άνισου πολέμου που ξεσπάει κάθε τόσο ανάμεσα στα βράχια και τα κύματα, ενώ τα δάχτυλά μου χώνονται πότε απαλά και πότε βίαια στην άμμο για να ολοκληρώσουν αυτή την ταυτόχρονη πληρότητα όλων των αισθήσεων.
Εκείνη τη στιγμή μπορώ να αφήσω την ψυχή μου να κραυγάσει για όλες τις μαχαιριές της. Μια κραυγή που θα γίνει αντιληπτή μόνο από τα πλάσματα της θάλασσας σε συχνότητα ακατανόητη για το ανθρώπινο αυτί. Και πότε όμως ένιωσα να γίνομαι κατανοητή από τους ανθρώπους; Μια ζωή να σέβεσαι τη μοναδικότητά τους και εκείνοι να προσπαθούν να σε ξεγυμνώσουν από τη δική σου. Στην αρχή να σε αγαπούν γι’ αυτή τη μοναδικότητα και μετά να μη σε αντέχουν εξαιτίας της. Υποδείξεις του τύπου «πρέπει να αλλάξεις», «αυτό που κάνεις δεν μου αρέσει», «έχεις πρόβλημα τελικά», μαχαιρώνουν το μυαλό μου ασταμάτητα. Δεν μπορώ να αλλάξω. Δεν θέλω να αλλάξω. Η ψυχή μου ζητάει απεγνωσμένα εκείνον που θα με αγκαλιάσει και ξεμπλέκοντας τα μαλλιά μου με τα δάχτυλά του θα μου πει πως με αγαπά για όσα είμαι και όσα δεν είμαι αρκεί να δίνω το παρών στη ζωή του. Εκείνον που θα του λέω «έλα» και θα χανόμαστε μαζί στα έρημα σοκάκια όπου παθιάζομαι να περπατώ μόνη μου, ενώ θα με σπρώχνει δυνατά στους τοίχους για να με φιλήσει. Μόνο έτσι θα είμαι κι εγώ πραγματικά ευτυχισμένη.
Αλλά μάλλον ο αέρας είναι τόσο δυνατός που σκορπά την κραυγή της καρδιάς μου σε ακαταλαβίστικους ήχους. Ακόμα και τα μειονεκτήματά μας αποτελούν παιδιά του χαρακτήρα μας. Δεν μπορώ να τα διώξω παρά να περιμένω για εκείνους που θα τα δεχτούν γιατί με αγαπούν χωρίς όρους.

No Comments Yet.