Γυάλινη

Γκρίζα είναι τα μάτια μου, όλα κι όλα δυο γυάλινες τρύπες, τη βροχή μόνο βλέπουν που μας τυλίγει, και νευριάζω γιατί μου θυμίζεις καλοκαίρι, τόσο χρώμα δεν το αντέχω, λιβάδια που το πράσινο οργιάζει, ήλιος στεφανωμένος με χρυσές κοτσίδες, νερά να λαμπυρίζουν, τόσο χρώμα δεν το αντέχω.

Τη γλώσσα μου καίω να ξεχάσω τη γεύση σου, ούτως ή άλλως δεν σε βλέπω, και στον γυάλινό μου κόσμο θα κλειστώ, το παρελθόν μαζί σου να αναμασώ από τις τρύπες των δοντιών μου.

Δυο γυάλινες τρύπες τη βροχή μόνο βλέπουν που μας τυλίγει, ο κόσμος να βουλιάξει επιτέλους, και από το χέρι να με πάρεις στην κιβωτό της σωτηρίας σου.

No Comments Yet.