Ήχος ανάφλεξης

Ήχος ανάφλεξης. Μια πύρινη φλόγα γλείφει την άκρη του σπίρτου. Φωτίζουν τα βλέμματά μας, σκοτάδια και θάλασσες, δεν προλαβαίνεις να δεις το χαμόγελό μου. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Προλαβαίνω να δω το άνοιγμα των χειλιών σου, καμία καμπύλη στις γραμμές τους, μια μικρή σάρκινη σχισμή, θέλω τόσο να περάσω τη γλώσσα μου αργά από το σκληρό σου στόμα. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Η καρδιά μου γεμίζει την ακοή μου, η άκρη των χειλιών μου έχει σκαλώσει στα δόντια μου, κρατώ την ανάσα μου, με ζαλίζει η γυαλάδα των ματιών σου, ο θηρευτής μου παρακολουθεί το θήραμά του. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Είμαστε μακριά μια ανάσα. Ρίγος ταράζει τους μυς στο πρόσωπό μου, ρίγος ανασηκώνει το δέρμα στο κορμί μου, μετά βίας συγκρατούμαι, βλέπω τους μυς στο πρόσωπό σου από την επιθυμία που προσπαθείς να καταπιείς. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Τα δάχτυλά σου δειλά ακροβατούν στις άκρες των νυχιών μου, πιέζω ελαφρά τα νύχια μου στην ποθητή σου σάρκα. Η ανάσα σου βαριά ανακατεύει την τούφα που σαν μαύρη αστραπή χωρίζει το πρόσωπό μου. Εισπνέω και κρατώ την αναπνοή μου, θέλω να κρατήσω τον πολύτιμο αέρα που βγήκε από τα σπλάχνα σου μέσα μου, κάτι δικό σου για να έχω. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Με κοιτάς. Και χαμηλώνεις το βλέμμα. Τα δάχτυλά μου ανεβαίνουν τους απαλούς δρόμους των χεριών σου και κλείνω στις παλάμες μου το πολύτιμο πρόσωπό σου. Με κοιτάς. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Βλέπω μια ανεπαίσθητη κίνηση να ταράζει τα χείλη σου και τα χέρια σου να τυλίγονται στη μέση μου, να ψηλαφούν τα κόκαλα των πλευρών μου, να μετρούν τη ραχοκοκαλιά μου. Σκοτάδι ξανά.

Ήχος ανάφλεξης. Το στόμα σου εγκλωβίζει το δικό μου, τα χείλη μου θηλάζουν την ψυχή σου, βίαια διεκδικώ την ουσία της υπόστασής σου, βίαια τα χέρια σου ζυμώνουν το κορμί μου, σπάζοντας τα υπόγεια του είναι μου. Σκοτάδι κανένα.

Μόνο ανάφλεξη.

No Comments Yet.