Χάρτινες Μνήμες – Βίκυ Κατσαρού

Για να είμαι ειλικρινής οι χάρτινες μνήμες μου θύμισαν αρχαία τραγωδία. Το πέρασμα από την ύβρη προς την τίση και εντέλει στην κάθαρση είναι σαφές. Η ηρωίδα, η Χαρά, είναι μια τραγική φιγούρα. Καταδικασμένη στο περιθώριο και στην ανυπαρξία από την ίδια της τη μητέρα, έχοντας στερηθεί την παιδικότητά της, την τόσο πολύτιμη παιδικότητα και τον τρυφερό δεσμό με τη μάνα, στοιχεία που καθορίζουν τον πνευματικό κόσμο και τη συναισθηματική ασφάλεια του παιδιού ως ενήλικα, κουβαλά ένα βαρύ πεπρωμένο, καμωμένο από την οικογενειακή της μοίρα, ενοχικά αισθήματα και φοβίες για μια πράξη απεχθή για την οποία δεν φέρει καμία ευθύνη. Η Χαρά όμως όπως κάθε τραγικός ήρωας αντέχει, μαζεύει μέσα της όση αγάπη μπορεί να χωρέσει προκειμένου να ατσαλώσει την ψυχή της, και σχεδιάζει την εκδίκησή της για να αφήσει πια πίσω της το σκοτάδι που τη στραγγαλίζει αθόρυβα αλλά σταθερά όλα αυτά τα χρόνια. Η Χαρά, ωστόσο, σε αντίθεση με κάποια ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας, δεν περιμένει κανέναν από μηχανής θεό να επιβάλει την τάξη. Η ίδια θα γίνει φορέας απονομής δικαιοσύνης. Αφορμή για να σχεδιάσει και να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιό της θα αποτελέσει ένα άλμπουμ με φωτογραφίες που θα ξεφυλλίσει μετά από χρόνια. Εκεί θα αντικρίσει σε μια ασπρόμαυρη εικόνα το θλιμμένο παιδί μέσα της, και αυτή τη φορά θα αποφασίσει να ξαναπεράσει την επώδυνη διαδικασία της γέννησής της για δεύτερη φορά, αναγέννηση στην ουσία, μα τώρα το παιδί μέσα της θα μπορέσει να πάρει, ελεύθερο πια από τους δαίμονες που το στοίχειωσαν, ανάσα.

Ο Χρήστος Φλουρής μας παρουσιάζει ένα οδοιπορικό γεμάτο αγωνία και πάθος, μέσα από τη διαδοχή αναμνήσεων του παρελθόντος, σε μια γλώσσα λιτή, μεστή, χωρίς περιττολογίες, ένα μυθιστόρημα που θα αγγίξει σίγουρα και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη.

No Comments Yet.