Οι δυο τους, Όχι – Βίκυ Κατσαρού

Το βιβλίο Οι δυο τους, Όχι μου θυμίζει την τοποθέτηση του Οκτάβιο Παζ για τον έρωτα: «Η ερωτική συνάντηση αρχίζει με τη θέα του κορμιού που ποθούμε. Ντυμένο ή γυμνό, το κορμί είναι μια παρουσία, μια μορφή η οποία, προς στιγμή, είναι όλες οι μορφές του κόσμου. Μόλις αγκαλιάσουμε τη μορφή αυτή, παύουμε να την αντιλαμβανόμαστε ως παρουσία και τη συλλαμβάνουμε ως συγκεκριμένη ύλη, απτή, που χωράει στην αγκαλιά μας και η οποία, παρόλα αυτά, είναι απεριόριστη... Χανόμαστε ως πρόσωπα και βρισκόμαστε ως αισθήσεις. Όσο η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, το κορμί που αγκαλιάζουμε γίνεται πιο αχανές. Αίσθηση του απείρου. Το κορμί μας χάνεται μέσα στο άλλο κορμί. Το σαρκικό αγκάλιασμα είναι η κορύφωση του κορμιού και η απώλειά του».

Έκανα τη σύνδεση αυτή για τον απλούστατο λόγο ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο δύο άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, με αρχικό τρόπο επικοινωνίας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σταδιακά θέλουν να καλύψουν την ανάγκη τους αυτή, την ανάγκη της επικοινωνίας που τελικά γίνεται ανάγκη επαφής, παρά τις όποιες συμβάσεις δεσμεύουν ή όχι τον καθέναν τους. Επιθυμούν σιωπηλά και ανέκφραστα να βιώσουν τον έρωτα συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον, όμως η σιωπή αυτή και η άρνηση ρίχνει σκοτάδι στα μηνύματά τους.

Πρόκειται για ένα εύκολο ανάγνωσμα καθώς η φόρμα είναι μικρή, χωρίς περιττολογίες και πολυσέλιδες αναλύσεις, σαν να παρακολουθούμε όντως μια διαδικτυακή ομιλία, μια ακριβή καταγραφή σκέψεων και αισθημάτων. Το κείμενο αυτό της Τατιάνας το διάβασα τρεις φορές. Μία στο μετρό, μία σε ένα παγκάκι και άλλη μία στο σπίτι μου. Τρεις φορές γιατί ταυτίστηκα, όπως θα συμβεί εξάλλου στον κάθε αναγνώστη που θα το πάρει στα χέρια του. Το ζήτημα που τίθεται είναι απλό. Τολμάμε να πούμε ναι;

Σας αφήνω με το αγαπημένο μου απόσπασμα από το βιβλίο.

«Κι εγώ όμορφα λόγια του γράφω. Μετρημένα. Το προσέχω. Νάναι σαν ενός ανθρώπου που βρίσκει τον άλλον άνθρωπο εξαιρετικό, λόγια. Όχι σαν μιας γυναίκας που σιγά σιγά ερωτεύεται έναν άντρα».

No Comments Yet.