Ο σκύλος που τόλμησε να ονειρευτεί

Υπάρχει ένα βιβλίο που μυρίζει αγάπη και σκυλίνη. Σκυλίνη είναι εκείνη η ουσία που, όσοι έχουμε σκυλιά, ξέρουμε πόσο εθιστική είναι: η μυρωδιά του τετράποδου συντρόφου μας.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Αυτή είναι η ιστορία μιας σκυλίτσας που την έλεγαν Μαλλιαρούλα. Γεννημένη παρακατιανή, λόγω της ιδιαίτερης εμφάνισής της περνάει τον περισσότερο καιρό της στην ηλιόλουστη αυλή του σπιτιού του αφεντικού της. Η Μαλλιαρούλα έχει όνειρα και προσδοκίες, ακριβώς όπως όλοι εμείς. Μα κάθε χειμώνα, μαύρα σύννεφα κατεβαίνουν και η Μαλλιαρούλα βρίσκεται αντιμέτωπη με δοκιμασίες που θα πρέπει να ξεπεράσει. Μέσα απ’ τα σύννεφα, κι ακόμα περισσότερο πέρα από τις πύλες της αυλής του αφεντικού της, βρίσκεται η πιθανότητα της φιλίας, της μητρότητας και της ευτυχίας – όλα αυτά είναι εκεί έξω και την περιμένουν, φτάνει η Μαλλιαρούλα να μπορέσει να τα κρατήσει, να τα φέρει στο σπίτι και να μας δείξει ότι η ίδια η ζωή είναι η πιο συναρπαστική περιπέτεια που θα ζήσουμε ποτέ.
Κατά την ανάγνωση, ψάχνοντας να βρω τη ράτσα της Μαλλιαρούλας, βρήκα ότι μοιάζει με Puli. Βέβαια στο βιβλίο υπάρχει μια λεπτομέρεια που θα την αντιληφθούν μόνο όσοι ψάξουν περισσότερο την καταγωγή της. Ο ιδιοκτήτης της αναφέρει ότι έχει αίμα από αρχέγονο σκύλο. Στην Κορέα αυτού του είδους τα σκυλιά θεωρούνταν προστάτες των ανθρώπων και ότι έδιωχναν τα κακά πνεύματα. Η Μαλλιαρούλα λοιπόν είναι ένα δυνατό σκυλί, γεμάτο αγάπη και ευγνωμοσύνη που ονειρεύεται συνεχώς μια μεγάλη οικογένεια. Αλλά δεν είναι σκυλί ράτσας, με αποτέλεσμα συνεχώς να περιθωριοποιείται. Συνολικά οι ήρωες του βιβλίου, Ο Παππούς Στριγκλιάς, η γριά γάτα, τα άλλα σκυλιά, η Κουνιάδα Κότα, αποτελούν αντανακλάσεις της κοινωνίας μας. Μιας κοινωνίας που δεν έχει ανοχή στη διαφορετικότητα, μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι ναι μεν φαίνονται σκληροτράχηλοι, αγενείς και κακότροποι αλλά στην ουσία δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν την ανάγκη τους για αγάπη και συντροφικότητα. Επίσης παρουσιάζεται ένα πολύ σημαντικό θέμα: εκείνο της συμπεριφοράς του ανθρώπου προς τα ζώα, η απόλυτη αγάπη και εξάρτηση του σκύλου από το αφεντικό του, η αύξηση των αδέσποτων και ο προβληματισμός στην κατανάλωση κρέατος.
Μέσα σε λίγες σελίδες, ξεσπά μια καταιγίδα συναισθημάτων, άνθρωποι και ζώα μπλέκονται σε μια υπέροχη και μοναδική ιστορία, σκιαγραφώντας με μαεστρία τη βασική ανάγκη όλων των έμβιων όντων: Να αγαπηθούν και να αγαπήσουν. Στο τέλος, γίνεται σαφές ότι όλοι είμαστε ψηφίδες της ίδιας Δημιουργίας.
Ένας λόγος παραπάνω που αγάπησα αυτό το βιβλίο και του έχω κρατήσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου είναι το δικό μου σκυλί. Στο οποίο βρήκα πολλά κοινά σημεία με τη Μαλλιαρούλα. Την Εύα μου. Η Εύα είναι ένα σκυλί που 20 ημερών εγκαταλείφθηκε στον δρόμο. Τη βρήκα 14 Μαρτίου, πρωινό Δευτέρας, εγκαταλειμμένη έξω από ένα σπίτι, καλά καλά ακόμα δεν μπορούσε να περπατήσει και φαινόταν ο φρέσκος αφαλός της να προεξέχει, σημάδι ότι μετρούσε λίγες μέρες στη ζωή της. Όταν την είδα, προχωρούσα στον δρόμο και έκλαιγα λόγω προσωπικής απώλειας, νιώθοντας πολύ μόνη. Μέχρι που είδα τη μαύρη κουκκίδα να κλαψουρίζει κι αυτή, και τη σήκωσα στην αγκαλιά μου. «Εσένα θα σε σώσω», της είπα, «αλλά θα σε δώσω αλλού γιατί έχω κι άλλα σκυλιά». Έτσι την πήρα, γύρισα σπίτι, την άφησα και έφυγα πάλι προς το τρένο.
Όταν γύρισα, την πήρα και την πήγα στον γιατρό γιατί ήταν γεμάτη παράσιτα εσωτερικά και εξωτερικά. Εκείνος με πίεσε να τη δώσω στο Δικεπάζ. Έτσι ξεκίνησα αμέσως να της ψάχνω σπίτι. Για κάποιο λόγο όμως, ένιωσα μεταφυσική σύνδεση μαζί της. Κόσμος είχε αρχίσει να ανταποκρίνεται στην αγγελία, αλλά δεν μπορούσα να τη δώσω. Κι έτσι τη κράτησα δίνοντας όρκο ότι θα εξασφάλιζα ένα σπίτι για μένα και για εκείνη μόνο. Ήταν και είναι το πλάσμα που ενσαρκώνει όλες μου τις επιθυμίες, είναι το ξυπνητήρι μου. Ζωηρό κουτάβι, ζημιάρικο, να μασουλά τα πάντα, να κλαψουρίζει συνέχεια, να δαγκώνει σε σημείο απελπισίας. Μου έβγαλε την ψυχή. Μέχρι που η Εύα έφτασε 9 μηνών. Όσο περίπου (και κάτι παραπάνω) φτάνει η Μαλλιαρούλα. Μαζί μοιραστήκαμε άπειρες στιγμές και έχουμε να μοιραστούμε εκατομμύρια άλλες. Παρά τα δικά μου θέματα που με τραβούσαν κάτω, έπρεπε να τη φροντίσω υπεύθυνα. Έπρεπε να δαμάσω έναν δύσκολο χαρακτήρα, πράγμα που φάνταζε ακατόρθωτο για ένα διασταυρωμένο ροτβάιλερ. Ήρθα πολλές φορές στα όρια της απόγνωσης. Πολλές άλλες σκέφτηκα να την παρατήσω. Δεν το έκανα ποτέ. Μοιραστήκαμε μαζί τις διακοπές μας, τα μπάνια μας στη θάλασσα, βόλτες στην εξοχή, το φαγητό μας. Πλέον η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη αγάπη και μεταφυσική. Το πρωί όταν ξυπνάω μισή ώρα θα την αφιερώσουμε σε χάδια. Όταν την αφήνω, την ακούω να σωριάζεται πίσω από την πόρτα και να παρατά τα πάντα περιμένοντάς με. Όταν γυρνάω, την παίρνω και βγαίνουμε για δύο ώρες βόλτα στα πιο γραφικά σημεία του κέντρου της Αθήνας. Νιώθω ότι το λουρί που κρατάω, συνδέει τις καρδιές μας. Συνήθως, περπατώντας μαζί της, σκέφτομαι για τον εαυτό μου, κάποιες φορές χαίρομαι, άλλες στεναχωριέμαι, κι εκείνη τότε, σαν να καταλαβαίνει, γυρνά τα ματάκια της ψηλά και με κοιτά. Το βράδυ πριν κοιμηθεί, τη φιλάω στο κεφάλι. Πηγαίνουμε μαζί σε πάρκα, κι εκείνη πλέον κολλά δίπλα μου. Ξεσπούν καταιγίδες, κι εκείνη πάλι κολλά δίπλα μου. Αρρωσταίνω κι αρρωσταίνει κι εκείνη. Και δεν ξεχνώ ότι όταν τη βρήκα που κλαψούριζε μόνη της στον δρόμο, έκλαιγα κι εγώ μόνη μου στον δρόμο. Γι’ αυτό σας λέω ότι είμαστε πέρα για πέρα συνδεδεμένες. Βλέπει στην καρδιά μου. Η ιστορία η δική μου και της Εύας, θα μπορούσε να είναι η ιστορία της Μαλλιαρούλας, του τριχωτού εκείνου σκύλου, φαινομενικά άγριου και φασαριόζικου, που δένεται μεταφυσικά με το αφεντικό του, και διψά για αγάπη και στοργή. Μη διστάσετε να διαβάσετε τον Σκύλο που τόλμησε να ονειρευτεί. Είναι ένα διαμαντάκι που θα γλυκάνει κάθε μόριο της ύπαρξής σας.

Σας περιμένω να μοιραστούμε και τη δική σας ιστορία με τον τετράποδο φίλο σας!

No Comments Yet.